Van topschutter tot gezinsleven: een verhaal over passie, gezin en vreugde.
Charlotte Streton
De seconden tikken weg. Als ik mijn ogen sluit, zie ik het doel voor me, het perfecte schot ligt recht voor me.... Maar ik ben het niet die mijn vinger op de trekker heeft, het is een nieuwe jonge schutter met wie ik de eer heb samen te werken. Het is 20 jaar geleden dat ik mijn geweer aan de haak hing na ongeveer 12 jaar wilde ervaringen als eliteschutter onder Parasport Denemarken. Mijn doel is om deze jonge mensen te helpen hun weg te schieten naar een ticket voor de Paralympics en daarmee een ervaring van hun leven. Ik weet uit ervaring dat ze vele uren hard werken voor de boeg hebben, maar ook dat het allemaal de moeite waard is. Het gevoel dat ik in mijn lichaam had toen ik bovenaan het podium stond, kan niet worden beschreven, maar moet worden ervaren.
Privéfoto: Mijn Italiaanse schietmaatje en deelnemer, Santo Mangano, en ik na de finale op de Paralympics van 1992 in Barcelona.
Mijn liefde voor sport begon toen ik 9 jaar oud was en heeft me mijn hele leven gevolgd. Een vreugde die ik met veel plezier heb doorgegeven aan mijn dochter Kristine, die jarenlang elektrische hockey heeft gespeeld en nu begint mee te doen met de "grote jongens" in Powerchair floorball.
Kristine werd 3 maanden te vroeg geboren (kort nadat ik mijn laatste Europees Kampioenschap had geschoten) en erfde helaas mijn "niet-erfelijke" spierdystrofie. Ondanks de moeilijke start als moeder, ben ik erin geslaagd om een leven voor mijn kleine gezin te creëren waarin plezier en ernst hand in hand gaan. Ik heb een geweldige vriend die mijn gekke streken steunt, maar die ook aan mijn zijde stond toen mijn rol als moeder kritiek was. Een ouder zijn kan soms een hele mond vol zijn, maar een ouder met een handicap zijn voor een kind dat ook een aanzienlijke handicap heeft, is iets heel anders. Gelukkig heeft mijn leven als moeder veel positieve ervaringen opgeleverd die de uren van zorgen en tranen naar de achtergrond hebben verdrongen. Kristine heeft nu een bachelor in Deens en psychologie en droomt net als elke andere jongere van de toekomst.
"Ik heb een lang gekoesterde droom nagestreefd om keramiek te maken en breng vele uren per week door met klei in mijn handen. De tijd zal leren wat de komende jaren zullen brengen, maar ik kan met grote zekerheid zeggen dat ik mijn werk als vrijwilliger bij de Musculaire Dystrofie Stichting zal voortzetten. Ik zit al een aantal jaar in hun raad van vertegenwoordigers en heb vrijwilligerswerk gedaan bij zowel Cirkus Summarum als het Groene Concert.
Privéfoto: Schieten heeft me echt ervaringen voor het leven gegeven.
Het leven met een chronische ziekte is zelden zonder uitdagingen, maar ik heb het geluk dat ik ben opgegroeid in een gezin dat altijd mogelijkheden heeft gezien in plaats van beperkingen. Ik ben met mijn school op kamp geweest op de Gudenåen rivier in een kano met mijn rolstoel, ik heb gezeild in Deense wateren en ik heb duizenden kilometers door Europa gereden, zowel met als zonder mijn geweer. De afgelopen jaren was ik een moeder met een hoofdletter M. En ik ben blij dat ik een deel van mijn ervaring kan doorgeven aan mijn dochter en andere geweldige jonge mensen.
Privéfoto: Het doet me plezier om deel uit te maken van de "reis" van de jonge schutters.
Geschreven door: Charlotte Streton
Stad/Land: Lille Skensved, Denemarken
Hobby: Keramiek en lezen