Het vertellen van je levensverhaal is een beetje zoals het passen van een rolstoel in een te kleine lift: je hebt een plan nodig, een beetje humor, en soms moet je gewoon accepteren dat je de trap neemt.
Door Ryad Besseghir
Ik zie mezelf in de eerste plaats als iemand met grote dromen. Ik ben te vroeg geboren en heb hersenverlamming. Ik ben lichamelijk veel afhankelijk van anderen en mijn manier van praten is anders, maar mijn geest is "heel snel".
Ik heb verschillende grote operaties gehad en lange revalidatieperiodes. Ze hadden mijn geest kunnen breken, maar in plaats daarvan hebben ze geholpen om hem op te bouwen. Ik wil geen medelijden. Ik wil dat mensen me begrijpen en echt naar me luisteren.
Familiale wortels en een open kijk op de wereld
Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin met mijn ouders en twee zussen. Gedeelde momenten en reizen vormden mijn kindertijd. Hoewel communicatie moeilijk kan zijn, begin ik van nature gesprekken en dat heeft me geholpen om me niet geïsoleerd te voelen.
Mijn naaste omgeving is veeleisend en beschermend en ze stimuleren me om vooruit te komen. Mijn zussen, de een werkt in de rechten en de ander in de geneeskunde, zijn rolmodellen voor mij. Ik kon niet naar de universiteit, dus ben ik een toegewijde autodidact geworden. Ik gebruik YouTube en sociale media om mezelf digitale communicatie aan te leren.
Van instellingen naar mijn eigen keuzes maken
De zorginstellingen waar ik woonde waren zowel een "cocon" als een "dwangbuis". Ze hielpen me zelfstandiger te worden, maar ze behandelden me ook als een kind en namen vaak beslissingen voor me.
Toen ik 23 was, voelde ik een grote kloof tussen hoe volwassen ik me voelde en hoe anderen me zagen. Ik werd behandeld als iemand voor wie "gezorgd" moest worden, niet als een volwassene die voor zichzelf kon beslissen. Sommige van mijn projecten werden geblokkeerd in naam van "functionele autonomie", alsof het er alleen toe deed wat ik met mijn lichaam kon doen. Ik moest volhouden dat lichamelijke zwakte niet mijn wil of mijn wensen uitwist.
Ik besloot om uit een groepswoning te stappen en naar een appartement voor iedereen te verhuizen. Ik woon nu in mijn eigen studio in Straatsburg met ondersteuning. Deze stap naar onafhankelijkheid is een persoonlijke overwinning. Voor mijn ouders, vooral mijn moeder, voelde het als een stap in het onbekende.
Mentale kracht in moeilijke tijden
Mijn reis naar onafhankelijkheid ging ook gepaard met depressies. Deze werd deels veroorzaakt door een romantische teleurstelling, waarbij mijn handicap als reden werd gebruikt om niet bij me te zijn, en deels door een dagcentrum waarvan de activiteiten ver beneden mijn mogelijkheden lagen.
Ik kwam terug uit die periode door vastberadenheid en door nieuwe doelen te stellen. Tegenwoordig maak ik inhoud op TikTok. Ik praat over handicaps en leg dingen zoals spasticiteit in eenvoudige woorden uit, om te helpen veranderen hoe mensen tegen handicaps aankijken.
Levensdoelen: Film, ondersteuning en humor
Ik zie mijn toekomst in actie en in het delen van ervaringen.
Film: Ik droom ervan om een film te maken die half documentaire en half komedie is, in de stijl van "The Intouchables". Ik wil het alledaagse leven laten zien - bijvoorbeeld mijn zware rolstoel die obstakels in de stad moet overwinnen - met zachte zelfironie.
Collegiale ondersteuning: Ik wil een organisatie starten die mensen met een handicap ondersteunt, vooral na grote operaties. Ik geloof dat het delen van echte ervaringen iedereen vooruit helpt.
Humor: Humor helpt me "de protocollen te overleven" en moeilijkheden om te zetten in verhalen die ik kan vertellen.
Een boodschap voor de samenleving
Ik wil dat mensen de obstakels opmerken waar we elke dag mee te maken hebben: geblokkeerde trottoirs, e-scooters die overal staan en openbaar vervoer dat nog steeds vaak niet toegankelijk is. Ik roep ook op tot meer inclusieve technologie, vooral AI die mijn manier van spreken beter kan begrijpen.
Bovenal wil ik de auteur van mijn eigen leven zijn. Ik wil niet alleen gezien worden als een "held" of een "slachtoffer". Ik ben een complexe, creatieve persoon die vecht voor vrijheid en die soms zijn overwinningen viert door met zijn rolstoel te toeteren op het ritme van de muziek.
Geschreven door: Ryad Besseghir
Instagram: https: //www.instagram.com/rymob__/
Land: Frankrijk